Blog

Zweethut en het loslaten van..

Een aantal weken geleden heb ik voor het eerst deelgenomen aan een Zweethut ritueel. Het was een hele bijzonder ervaring waar ik op zich al een boekje over heb volgeschreven voor mezelf, maar 1 specifiek onderdeel van mijn processen heeft een ongekend effect waar ik toch een stukje over openbaar wil schrijven.

Ik was al een tijd bezig met een aantal persoonlijkheidskenmerken van mezelf die ik terugvoerde naar iets waar ik aan verbonden was. Mijn fascinatie voor Normandië, de “pijn” van alles wat met  slachtoffers uit WWII te maken had, hoe ik naar veteranen keek, mannenvriendschappen en nog veel meer. Nu blijkt ook dat zelfs mijn grens van hitte in b.v. sauna (en zweethut) hiermee verbonden was. Een tijd heb ik gedacht dat het was wat het was.. dat ik er misschien nooit achter zou komen wat de verbondenheid zou zijn. Tot de Zweethut.

Tijdens het Zweethut ritueel wordt in een bepaald fase de temperatuur flink opgestookt en het werd er nu zo heet dat het voelde alsof mijn huid in brand stond. Dit hield ik een tijd vol toen ik ineens voelde alsof ik in brand stond (en dit ook ook uitriep) en ik zag een duidelijk beeld van mezelf als soldaat die door vuur is omgekomen. Ik heb toen de kracht gevonden om deze soldaat naar het licht te leiden en toen ik de Zweethut uit kroop omdat ik het niet meer hield (en de anderen met mij), kwam ik buiten op de grond in een soort trance een schrok na korte tijd ineens wakker nadat ik fel licht had gezien.

Het voelde lichter en alsof ik echt iets had losgelaten. Het voelde voor mij echt dat ik een stuk ziel of wat voor soort verbondenheid dan ook met een soldaat heb losgelaten (naar het licht heb gebracht), waarmee ik nog steeds wel verbonden blijf, maar op een andere manier en zonder dat het mij beïnvloed. Hoe het ook zij en wat het ook was, het effect is duidelijk merkbaar, ook toen ik onlangs weer naar Normandië ben geweest om het 75-jarige jubileum van D-Day te vieren. En gisteren was ik in de sauna en voelde ik weer een nieuw effect.. Tijdens een opgieting werd de temperatuur dusdanig opgevoerd dat ik normaal gesproken naar de onderste rij zou zijn verhuist, omdat het heel heet op mijn huid voelde, maar gisteren kon ik ineens ver voorbij mijn oude grens van hitte en wilde ik dus niet “vluchten”! Het voelt heel vrij. Ik voel me heel dankbaar en raadt het zeker aan om een keer in je leven aan een Zweethut ritueel deel te nemen.

Sjamanen Drum

Tijdens het eerste verbindingsritueel legde ik mijn handen op de huid. Ik had al een heel bijzonder gevoel en dat werd alleen maar meer op dat moment. Het moment dat ik echt verbinding maakte met de spirit van het Edelhert door oogcontact en een verbinding van hart tot hart te maken. Een groot sereen, liefdevol en emotioneel gevoel. Het voelde tegelijkertijd ook een beetje spannend in mijn hart. Het klopte anders dan anders.

Ik koos het hert (of was het andersom?) eigenlijk meteen. Toen ik het rijtje van mogelijke huiden kreeg, sprong het hij er meteen uit. Bijna wilde ik nog een hoofd-keuze maken door toch stier te kiezen, omdat dit mijn sterrenbeeld is. Maar gelukkig viel ik snel weer terug op mijn gevoel. Toen ik daarna hoorde van de mooie diepe klank en de korte betekenis van het Edelhert was ik helemaal zeker.. Deze werd het. Eenmaal bij Suka Waka moest ik nog kiezen uit de framemaat: 47 of 52 cm. Maar ook die keuze voelde meteen vrij snel goed: ik zou voor het grootste frame gaan. Die zag er indrukwekkend uit en zou de diepste klank geven.

Tijdens het bouwproces verhaalde Pat metaforen over alle elementen die je tijdens het bouwproces tegen kon komen en hoe deze allemaal betekenis hebben. Als je ze eenmaal hoort, zijn het ook logische en natuurlijke betekenissen. De keuze van mijn huid en hoe het bouwproces verliep klopte helemaal met mijn processen en hoe ik op dit moment in het leven sta.

Bij mijn keuze voor materialen ben ik uitgekomen op allemaal aardse kleuren/dieren en samen met de klank/resonantie is het een ongelofelijk aards instrument geworden. Een instrument wat naast allerlei healing mogelijkheden, vooral gaat helpen bij aarding van ieder die hem hoort en voelt. Zodra je de diepe resonerende klank van deze drum hoort en voelt in je nabijheid sta je meteen volledig op de grond en geaard. Je kunt er niet omheen. Ik vind dit zo ongelofelijk bijzonder om te merken. Twee veren van Oehoe en Gans, verbinden o.a. met visie, spiritualiteit en het hogere zelf.

Toen ik later de betekenis van Edelhert las in “Als de Dieren spreken konden…” van Christiane Beerlandt, viel alles nog meer op z’n plaats. Hoe treffend en helpend gaat deze zijn. Twee van de passages die er uitspringen: “Wanner je hem ziet word je als mens verplicht je heel warm en dicht tegen jezelf aan te trekken, jezelf volledig het leven in te blazen” en “Edelhert symboliseert de kracht om op oersterke wijze vanuit het eigen middencentrum in het leven te staan en zich vervolgens open te stellen voor eindeloze groei”. Hoe dicht staat dit bij mijn missie!

Tijdens het afsluitende verbindingsritueel verbind je je dieper met het dier. Door de verbinding die je aangaat is de drum zo persoonlijk. Een waardevol en magisch instrument in de praktijk. Een verlengstuk van mijzelf dat gaat helpen bij mijn missie: mensen meer verbinden met zichzelf, waardoor ze zich ook beter kunnen verbinden met anderen en de (hun) natuur.

Leren in je stretchzone

Je haalt de meeste leerervaringen door uit je comfortzone te stappen als je iets aangaat. (Het is wel zaak dat je niet doorschiet naar je stresszone) Dit heb ik onlangs weer ervaren, nu tijdens zangles.

Ik heb sinds een paar maanden zangles en we doen dit met een klein groepje. (leuk weetje: mijn zanglerares is Sharon Doorson en ik wist niet eens wie dat was toen ik begon ?). Een paar lessen geleden mochten we een eigen muzieknummer meenemen om tijdens de les solo te zingen en kort individueel les te krijgen. Bij mijn keuze heb ik een afweging gemaakt. Ik was bijna geneigd om voor een nummer te gaan wat mij relatief makkelijk af ging. Het was tenslotte ook spannend om ineens solo te zingen voor een groep. Toch besloot ik te kiezen voor een nummer wat ik best moeilijk vond en waarvan ik dacht dat het niet bij mij zou passen. Toen het uiteindelijk zover was bleek niets minder waar en door te kiezen voor een wat moeilijker nummer heb ik het maximale uit mijn leerervaring gehaald! Het was een te gekke ervaring.

Ik moest toen ook weer denken aan mijn eerste Familieopstellingenavond die ik zelf organiseerde een aantal jaar geleden. Het was een spannende avond, voor het eerste vlak na het afronden van de opleiding tot begeleider meteen met een behoorlijke groep aan de slag. Het werd in alle opzichten een fantastische avond. Er ging veel goed en er waren heel veel leerervaringen. Ik herinner me nog dat ik toen zei dat ik in 1 avond meer had geleerd dan ik in 3 dagen training had kunnen leren. Net als met zangles was ik toen blij dat ik uit mijn comfortzone ben gestapt en het “spannende” ben aangegaan.

De kracht van Systemisch Werk (2018)

Één van de kernen van Systemisch Werk is het mogelijk maken van een helende beweging bij iemand. Ruimte maken waar geen ruimte is. Het hart openen.

Ik merkte bij mezelf dat ik altijd een belangrijke doe-energie miste. Ik liep steeds tegen bepaalde blokkades aan bij mezelf. Ik had wel ideeën, maar het liep vaak in de uitvoer fase stuk. Ondanks de vele opstellingen die ik al had gedaan (en waar ik veel andere thema’s in mijn leven mee heb opgelost), bleef dit een thema.

Vorig jaar heb ik één van de belangrijkste bewegingen gemaakt binnen Systemisch Werk. Nogal onverwacht, want het was tijdens deelnemen aan een tweedaagse seminar van Stephan Hausner dat ik het licht zag. Ik had zelf geen vraag ingebracht, maar had wel in diverse opstellingen gestaan als representant en dat heeft me tot mijn helende beweging gebracht. Dat en de wijsheid van Stephan. Thuis heb ik die nog afgemaakt met een kleine opstelling die ik zelf heb gedaan.

Sindsdien weet ik niet wat me overkomt. Het lijkt alsof ik ineens in contact ben gekomen met een enorme stroom levensenergie en ik loop er werkelijk van over. Het ene na het andere idee krijgt vorm en werk ik uit. Er is een soort terughoudendheid verdwenen en een enorm basisvertrouwen ontstaan. Mijn grootste zoektocht is voorbij en het geeft zoveel ruimte.

Ik ben ongelofelijk dankbaar voor deze werkvorm en dat ik hiermee anderen kan helpen hun hart te openen en meer in contact te komen met hun levensenergie.

Ereveld vol Leven, Loenen (2018)

Vandaag mocht ik met mijn oudste dochter deelnemen aan een hele bijzondere dag. Een dag waarbij oorlogsslachtoffers een gezicht kregen doordat mensen hen gingen represent-eren. Mijn dochter (12) representeerde een 11-jarig meisje dat tijdens de evacuatie van breda samen met vele families tijdens een bombardement is omgekomen. Ik representeerde een 24-jarige sergant waarvan geen verhaal bekend was. Een mega familieopstelling. Wat een bijzonder gevoel om deze man die geen verhaal kan vertellen een gezicht te geven.

Ik blijf een bijzondere en onverklaarbare band houden met slachtoffers van de 2e wereld oorlog. Tijdens de centrale ceremonie kregen we verhalen te horen en gezichten te zien. Elk verhaal raakt mij en ergens vanuit de diepte komen emoties. Ik heb het ook als ik oorlogsfilms kijk zoals Schindler’s List, waarbij de slachtoffers in beeld worden gebracht, ik voel het als ik door Normandië trek.

Ik heb wel mijn eigen gedachten over waarom ik dit zo sterk voel, maar weten doe ik het niet. De noodzaak om het te weten is er ook niet echt, dus voor nu laat ik het lekker zo. Misschien zal ik het (n)ooit te weten komen..

Galstenen (mijn geschenk… 🙂 )

Al een aantal jaar heb ik zo nu en dan last van een “aanval van voedselvergiftiging”. Althans, ik dacht dat het dat was. Aan het einde van de dag (meestal) begon ik last te krijgen van mijn buik, net onder mijn middenrif, iets naar rechts vanaf het midden. Dit werd dan erger naar mate de avond vorderde waardoor ik niet kon slapen tot ik paracetamol nam. In de ochtend was het altijd weer over.

Ik ben een keer naar de huisarts geweest omdat ik het toch wat raar vond en die vond… niets. Het deed geen pijn op dat moment natuurlijk en er ging bij hem geen belletje rinkelen. Ik heb het afgedaan als lichte voedselvergiftiging en een heel gevoelige maag (die niet op die plek zit).

In de loop van de tijd heb ik nog een paar keer hetzelfde gehad, tot ik op een nacht zo’n heftige pijn had dat paracetamol niet meer hielp en naar de huisartsenpost ben gegaan. De dienstdoende arts had de diagnose snel gesteld: galstenen. Een echo, later in het ziekenhuis, bevestigde de aanwezigheid van galstenen in mijn galblaas. Tijdens een bezoek aan de huisarts om de uitslag te bespreken kreeg ik twee opties te horen: 1. Verwijderen van mijn galblaas of 2. Accepteren dat het er is en dat ik af en toe een aanval zou krijgen die met Ibuprofen 600 te onderdrukken is.

Verwijderen van je galblaas… dat is de oplossing van de westerse medische wetenschap. Niet kijkend naar de werkelijke oorzaak en niet wetend wat ze met de symptomen aan moet, dus dan maar je galblaas verwijderen. Daar was ik niet zo happig op en gelukkig mijn huisarts ook niet. Hij legde uit: de pijn die je voelt tijdens zo’n aanval, is een galsteentje wat door een kanaaltje geduwd wordt. Ik vroeg toen: dus ze worden wel afgevoerd die steentjes? Hij bevestigde dit en ik zag een opening voor een oplossing.

Verwijderen was voor mij absoluut geen optie, tenzij de situatie kritiek zou worden. En dat kan het zijn als er koorts bij komt als je zo’n aanval hebt. Dus ik zou voor optie 2 gaan als ik er niets anders aan zou kunnen doen. Mijn redenen hiervoor zijn onder andere:

  1. Ik geloof er stellig in dat je organen belangrijke functies vervullen die de primaire functie (in dit geval gal opslaan) overstijgt. Ze hebben o.a. een relatie tot emoties.
  2. Ik geloof dat in je organen een deel van je ziel zit.
  3. Ik geloof dat een symptoom als dit altijd een oorzaak heeft die niet direct zichtbaar is en dat het een fysieke uiting is om aan te geven dat er iets mis is.
  4. Ik geloof dat 1, 2 en 3 gekoppeld zijn en dat onderzoek naar de oorzaak meer oplevert.
  5. Ik geloof in het zelfhelend vermogen van mijn lichaam.

Ik heb gezocht naar de functie en betekenis van de galblaas. Uitdrukkingen als “Je gal spuwen” en “Iets op je lever hebben” komen niet uit de lucht vallen. Het was voor mij een herkenbaar thema. Ik zei nog niet altijd wat me dwars zit en ik had zeker onverwerkte emoties van onder andere boosheid. Ik had ook een lange periode van emotionele stress achter de rug. Hier kon ik wat mee.

Stap 1 op weg naar iets oplossen is het aankijken en accepteren dat het er met een reden is. Daarna kun je de beweging maken naar een oplossing. Voor het fysieke stuk ben ik gaan zoeken en kwam al snel uit bij Acupunctuur en Osteopathie. Acupunctuur heb ik meteen opgepakt. De werking hiervan heeft mijn verwachtingen overstegen. Na elke behandeling was ik een paar dagen lichamelijk en emotioneel “van slag”. Er gebeurde op onbewuste laag veel. Het was ook te merken aan het prikken van de naalden. Op sommige plekken was het prikken licht pijnlijk, alsof de naald in een ballonnetje werd gestoken die dan gedurende de behandeling oploste.

Tijdens de behandeling kreeg ik ook een kruidenkuur voorgeschreven, “mocht” ik geen koffie en alcohol drinken en zo min mogelijk vet eten. Uit mezelf was ik ook zo min mogelijk suiker gaan gebruiken. De kruidenkuur bestond uit twee keer per dag een drank drinken, getrokken van kruiden. Een ongelofelijk vies spul wat enorm vies rook, maar het drinken voelde wel goed. Hierdoor dronk ik genoeg vocht en in combinatie met de rest (en veel sporten) was het een soort ontgiftingskuur. Ik voelde me enorm goed hierdoor. Ik zat toen ook in een heftige periode op relatie gebied, maar ik voelde mij lichamelijk zo goed dat het heel tegenstijdig voelde. Ik voelde me emotioneel soms slecht, maar voelde me te goed om me echt slecht te kunnen voelen. En vanzelf ging ik ook meer zeggen wat ik op mijn hart had en mijn boosheid uiten.

Na de kruidenkuur en aan het eind van de acupunctuur voelde ik mij fysiek en mentaal heel goed en sterk. Ik had nog geen echo gedaan om te kijken of de stenen daadwerkelijk weg zijn, maar het voelde goed. Dit was al een geschenk. Ik ben minder koffie gaan drinken, maar veel thee en water. Mijn lichaam verdraagt het ook niet goed meer. Als ik “teveel” koffie, suiker of vet consumeer krijg ik er fysiek last van.

Een tijdje later tijdens de kerst was ik bij een vriendin en kreeg ik toch weer een aanval. De kerstdagen en de hele feestmaand had ik mijn voeding flink verwaarloosd: “fout” gegeten en regelmatig “teveel” koffie en alcohol gedronken. Dit eiste zijn tol en daar was weer een aanval. Dat dag erna besefte ik me weer en meer dat dit een geschenk is. Het is een signaal van mijn lijf dat ik geen roofbouw meer kan plegen en het goed moet verzorgen. Ik voelde dankbaarheid. Dankbaar dat mijn lichaam aangeeft wat ik nodig heb op zo’n manier dat ik er niet omheen kan.